احیای دوباره روابط اقتصادی آلمان و ایران

بنیاد پرش 3 آگوست 2015 0
احیای دوباره روابط اقتصادی آلمان و ایران

آلمان بنا را بر این گذاشته است که می‌تواند پس از توافقنامه وین حجم صادرات خود به ایران را در عرض چهار سال چهار برابر کند.  این بخشی از صحبت های دانیل برن‌بک، رئیس اتاق بازرگانی آلمان و ایران  است که در گفت‌وگو با دویچه وله گفته است  قرار است ساختارهای قدیمی مناسبات آلمان و ایران احیا شوند ،یاین احیا شامل ماشین‌سازی و احداث تاسیسات، صادرات قطعاتی برای صنایع خودروسازی، در حجم معینی مواد خام برای شیمی، داروسازی و نیز فن‌آوری پزشکی و همچنین همه صادرات ممکن دیگر برای صنایع چاپ و دیگر حوزه‌ها است . بر اساس گفته این فعال اقتصادی  ماشین‌سازی و احداث تاسیسات در  اولویت کشور آلمان قرار دارد و این بخش بیش از همه از عقب‌ماندگی آسیب دیده است و بنابراین بیش از همه نیز سود خواهد برد.

در دیدار هیات آلمانی گلوبال بریدجز با دبیرکل اتاق ایران که روز سه شنبه هشتم اردیبهشت ماه در محل اتاق ایران برگزارشد، توسعه همکاری‌های اقتصادی ایران و آلمان مورد تاکید قرار گرفت. به گزارش روابط عمومی اتاق ایران، حسین نقره‌کار شیرازی دبیرکل اتاق ایران با اشاره به بیش از 5 قرن روابط دوستانه و تجاری بین ایران و آلمان اظهار داشت: در آستانه تحول بزرگ توسعه همکاری‌های ایران با دوستان اروپایی هستیم. امیدواریم پس از وقفه‌ای که براثر تحریم‌ها ایجاد شده بود، به اوج روابط تجاری خود برسیم. دبیرکل اتاق ایران ادامه داد: با توجه به ظرفیت‌ها و پتانسیل‌های دو کشور، تمام امکانات برای شروع مجدد، توسعه و پیشرفت همکاری‌های اقتصادی وجود دارد.

0,,18595330_303,00

به عقیده برن‌بک،اقتصاد ملی ایران تا اندازه زیادی به درآمدهای حاصل از صادرات نفت و گاز و محصولات پتروشیمی وابسته است تا از جمله بتواند ارز مورد نیاز خود را تامین کند. برای ایران کاهش بهای نفت وقتی بخواهد دوباره به بازار جهانی بازگردد طبعا یک تنگناست. بنابراین ایران می‌باید دو برابر نفتی را در مقایسه با زمانی بفروشد که بهای نفت بشکه‌ای ۱۰۰ دلار آمریکایی یا بیشتر بود، تا بتواند به سطح درآمدهای آن زمان خود برسد.

اما ایران در حال حاضر نمی‌تواند از این تنگنا رهایی یابد مگر از طریق افزایش صادرات نفت، اکتشافات و مدرنیزه کردن و نوسازی پالایشگاه‌ها. ایران همزمان می‌خواهد از وابستگی یکجانبه به صادرات مواد خام فاصله بگیرد و نیرومندتر به پهنه پردازش موادخام و فروش فرآورده‌های آن روی آورد. اما این کار نیز مستلزم پول است و سرمایه‌گذاری در پتروشیمی، وقتی کسی بخواهد تجهیزات آن را در غرب بخرد، نیازمند دلارها و یوروهای فراوانی است. از چین هم نمی‌توان آن کیفیتی را به دست آورد که ایران خواهان آن است. بنابراین این مشکل را نهایتا فقط می‌توان از طریق پیشروی‌های دلیرانه و طبعا همچنین از طریق بهبود مناسبات با کشورهای صادرکننده مانند آلمان حل کرد.

کسب و کار های نوپای ایرانی به نظر شما چطور میتوانند از این فرصت ها بهره ببرند ؟


پاسخی بگذارید »

شما باید وارد شوید تا بتوانید کامنت بگذارید.